włóczęga ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba włócząca się po świecie, niemająca stałego miejsca pobytu rzeczownik, rodzaj żeński (2.1) wędrówka z miejsca na miejsce bez określonego celu, tułanie się, wałęsanie się (2.2) dłuższa piesza wędrówka lub wycieczka
(1.1) (2.1)
(1.1) Przybłąkał się ten włóczęga! (2.1) Po roku wrócił z włóczęgi zupełnie odmieniony.
(2.2) bezcelowa / beztroska / wakacyjna włóczęga • włóczęga po górach • wybrać się na włóczęgę
(1.1) brukowiec, obieżyświat, tułacz, łazik, łazęga, wagabunda, wałęsa, wędrowiec, włóczykij, tramp, chachar, wałęga, wołokita, , , , (2.1) rajza, tułaczka, łazęga (2.1) wędrówka
(1.1) domator
włóczęgostwo , włóczenie , zawłóczenie , niewłóczenie , włóczek włóczyć , zawłóczyć włóczęgowski
angielski: (1.1) vagabond, vagrant, tramp, wanderer białoruski: (1.1) валацуга , валацужнік bułgarski: (1.1) бродяга duński: (1.1) vagabond , landstryger esperanto: (1.1) vaganto, vagulo, vagabondo, trampo; (2.1) vago; (2.2) vago francuski: (1.1) vagabond galicyjski: (1.1) vagabundo hiszpański: (1.1) vagabundo interlingua: vagabundo jidysz: (1.1) וואַגאַבונד (wagabund), וואַנדערער (wanderer), שלעפּער (szleper) niderlandzki (1.1) zwerver , vagebond , landloper niemiecki: (1.1) Landstreicher , Herumtreiber nowogrecki: (1.1) αλήτης rosyjski: (1.1) бродяга ukraiński: (1.1) волоцюга wilamowski: (1.1) waogabunda, łazenga; (2.1) łazenga; (2.2) łazenga