Thin Lizzy er eit irsk hardrockband som vart danna i Dublin i 1969. Musikken deira speglar eit breitt spekter av påverknader, inkludert blues, soul, psykedelisk rock og tradisjonell irsk folkemusikk, men blir vanlegvis klassifisert som hardrock eller nokre gonger heavy metal.
To av grunnleggjarane, trommeslagaren Brian Downey og bassist, solovokalist og hovudlåtskrivar Phil Lynott, møttest medan dei framleis gjekk på skulen. Lynott leidde gruppa gjennom heile innspelingskarrieren deira på tolv studioalbum, og skreiv det meste av materialet. Singlane «Whiskey in the Jar» (ein tradisjonell irsk ballade), «The Boys Are Back in Town» og «Waiting for an Alibi» vart internasjonale hittar. Etter Lynott døydde i 1986 dukka det opp ulike inkarnasjonar av bandet gjennom åra, først basert på gitaristane Scott Gorham og John Sykes, men Sykes forlét bandet i 2009. Gorham heldt seinare fram med ei ny besetning inkludert Downey. I 2012 bestemde Gorham og Downey seg mot å spela inn nytt materiale som Thin Lizzy, så eit nytt band, Black Star Riders, vart danna for å turnera og produsera nye utgivingar, som debutalbumet All Hell Breaks Loose. Thin Lizzy har sidan gjenforeina seg for sporadiske konsertar.
Lynott, som i røynda var leiar i Thin Lizzy, var komponist eller medkomponist på nesten alle songane til bandet, og den første svarte iren som oppnådde kommersiell suksess innan rockemusikk. Thin Lizzy hadde fleire gitaristar gjennom heile historia si, med Downey og Lynott som rytmeseksjon, på trommer og bassgitar. I tillegg til å vera multirasiale, henta banda dei tidlege medlemmene sine ikkje berre frå begge sider av den irske grensa, men òg frå både det katolske og protestantiske samfunnet under The Troubles.
Rolling Stone-magasinet skildra bandet som utprega hardrock, «langt frå den brølande metal-pakken frå midten av 70-talet».Thin Lizzy. Rolling Stone. AllMusic-kritikaren John Dougan har skrive at «som den kreative krafta til bandet var Lynott ein meir innsiktsfull og intelligent låtskrivar enn mange av hans like, og føretrekte arbeidarklassedrama om kjærleik og hat påverka av Bob Dylan, Bruce Springsteen og praktisk talt heile den irske litterære tradisjonen».<ref> Thin Lizzy: Biografi. AllMusic</ref>
Historie Forhistorie To av grunnleggjarane av Thin Lizzy, bassist og vokalist Phil Lynott og trommeslagaren Brian Downey, møttest medan dei gjekk på skule i Dublin tidleg på 1960-talet. Lynott, fødd 20. august 1949 i West Bromwich i England, av ei irsk mor Philomena (1930-2019) og ein guyansk far Cecil Parris (1925-2010), voks opp i Dublin frå han var tre år gammal. Downey vart fødd 27. januar 1951 i Dublin. Lynott vart med i eit lokalt band, The Black Eagles, som vokalist i 1963, og Downey vart rekruttert som trommeslagaren i 1965. I 1967 vart Lynott bede om å bli med i Skid Row av bassgitaristen Brush Shiels, som tok med seg tenåringsgitaristen Gary Moore frå Belfast inn i bandet tidleg i 1968. Etter ei skuffande TV-framferd i juni 1969 sparka Shiels Lynott, sjølv om dei heldt fram på god fot og Shiels seinare lærte Lynott å spela bassgitar. Lynott danna deretter Orphanage med Downey på trommer etter at det førre band til Downey, Sugar Shack, hadde splitta.
Gitaristen Eric Bell, fødd i Belfast 3. september 1947, byrja karrieren sin med å spela i lokale band som The Deltones, Shades of Blue og The Bluebeats, og den siste inkarnasjonen av Them med Van Morrison mellom september og oktober 1966. Bell flytta seinare til Dublin og vart med i eit irsk showband kalla The Dreams, men forlét det i 1969 med tanke på å danna eit rockeband. Ein kjend av Bell, Belfast-organisten Eric Wrixon, òg tidlegare medlem av Them, hadde òg flytta til Dublin og slutta seg til showbandet, men hadde liknande planar om å utvikla seg mot rockemusikk.
Tidlege år (1969–1972) mini|Brian Downey, Phil Lynott og Eric Bell, tre av fire av dei opphavlege medlemmane av Thin Lizzy. I desember 1969 møttest Bell og Wrixon tilfeldig på ein pub i Dublin og fann ut at dei delte liknande idear om å danna eit band, og bestemde seg for å vitje Countdown Club der dei såg Lynott og Downey opptre med Orphanage. Lynott spelte ikkje bassgitar på denne tida, men Bell var spesielt imponert over Downey, og presenterte seg for Lynott og Downey i ein pause. Då Bell spurde om dei kunne tenkja seg å danna eit band saman, var Downey først skeptisk, men begge mennene var klar over det musikalske ryktet til Bell. Dei vart samde den kvelden på vilkår om at Lynott skulle spela bassgitar i tillegg til å syngja, og at bandet skulle framføra nokre av komposisjonane til Lynott. Bell sa seinare: «Frå då av var me eit band.» Wrixon vart òg inkludert som organist i det enno ikkje namngitte bandet, noko som gjorde den opphavlege besetninga til ein kvartett. Veka etter vitja Lynott Bell i leilegheita hans og spelte nokre av sine eigne songar for han. Bell var imponert: «Dei var så gode. Eg visste med ein gong at eg kunne bruka gitarstilen min på dei.»
Bandet byrja å tiltrekkja seg merksemd i den irske musikkpressa nesten omgåande, då bandet byrja å øva i januar 1970. Den 1. januar annonserte magasinet New Spotlight at Bell og Wrixon skulle vera ein del av eit nytt band. I byrjinga av februar hadde pressa byrja å setja spørsmålsteikn ved forseinkinga i alle offentlege kunngjeringar av «Bell-Lynott-supergruppa». Namnet Thin Lizzy vart kunngjord for pressa 18. februar. Namnet kom frå ein robotkarakter i The Dandy kalla Tin Lizzie, som dei justerte til Thin Lizzy som ein leiken referanse til den lokale Dublin-aksenten, der «thin» blir uttalte som «t'in». For somme av dei tidlege konsertane sine vart bandet feilaktig promoterte som «Tin Lizzy» eller «Tin Lizzie». Den første konserten deira var i ein skulehall i Cloghran, nær Dublin lufthamn, i 1970, sjølv om kjeldene varierer på datoen frå 16. februar, 19. februar, og 20. februar.
I juli 1970 gav bandet ut ein singel, «The Farmer»/«I Need You», på EMI med B-sida skriven av John D'ardis, som eigde Trend Studios der singelen vart spelt inn. Singelen selde berre 283 eksemplar og er no eit samlarobjekt. Wrixon forlét bandet før singelen vart gitt ut, noko som betydde at dei tre medlemmene som var att fekk ein større del av inntektene. Han flytta til det europeiske fastlandet før han vende tilbake til Belfast og vart med i det gamle bandet sitt, Them. Wrixon døydde 13. juli 2015.
Mot slutten av året vart Thin Lizzy signert til Decca Records av den dåverande manageren deira, Brian Tuite, og dei reiste til London i januar 1971 for å spela inn debutalbumet sitt, Thin Lizzy. Albumet selde moderat bra, men nådde ikkje hitlistene i Storbritannia, trass i radiospeling og støtte frå innverknadsrike DJ-ar som John Peel og Kid Jensen.
Rundt mars 1971 flytta bandet permanent til London, før utgivinga av den mislykka EP-en «New Day» i august. Trass i dårleg sal gjekk Decca med på å finansiera det andre albumet deira, Shades of a Blue Orphanage, gitt ut i mars 1972. Til liks med den førre LP-en var songane fylte med dei personlege anekdotane og referansar til Lynott og livet hans i Dublin og menneska han kjende der. Musikalsk var stilen keltisk, med lite forvarsel om den hardrock-retninga bandet skulle ta i framtida. Igjen nådde ikkje albumet hitlistene i Storbritannia.
I midten av 1972 vart Thin Lizzy bede om å spela inn eit album med Deep Purple-songar, som vart gitt ut under tittelen Funky Junction Play a Tribute to Deep Purple. Thin Lizzy vart ikkje nemnt på plata. Vokal og klaverinstrument vart handtert av medlemmer av eit anna band, Elmer Fudd, og nokre få instrumentale spor komponert av bandet vart òg tekne med, mellom anna Bell som spelte den tradisjonelle «Danny Boy» i stil med Jimi Hendrix. Albumet vart gitt ut i januar 1973.
«Whiskey in the Jar» (1972-1974) I slutten av 1972 la bandet ut på ein høgt profilert turné i Storbritannia med Slade, som hadde ei rekkje hitsinglar på den tida, og Suzi Quatro. Omtrent samtidig gav Decca ut Thin Lizzy sin versjon av ein tradisjonell irsk ballade, «Whiskey in the Jar», som singel. Bandet var sinte på utgivinga, og følte at songen ikkje representerte stilen eller imaget deira, men singelen toppa den irske hitlista, og nådde sjetteplassen i Storbritannia i februar 1973, noko som resulterte i ein opptreden på Top of the Pops. Han nådde òg hitlistene i mange land over heile Europa. Oppfølgjaren, «Randolph's Tango», var likevel ei tilbakevending til det meir obskure arbeidet til Lynott, og han nådde ikkje hitlistene utanfor Irland.
Det neste albumet deira, Vagabonds of the Western World, vart gitt ut i september 1973, men trass i ein del radiospeling i Storbritannia mislykkast det igjen i å nå hitlistene. Den medfølgjande singelen «The Rocker» fekk òg liten suksess utanfor Irland, og momentumet frå hitsingelen gjekk tapt.
Mot slutten av 1973 byrja Eric Bell å kjenna seg innsnevra av den endra stilen til gruppa, som gav mindre rom for jamming i fri form og fekk folk til å ønskja at bandet skulle laga ein oppfølgjar til «Whiskey in the Jar». Det toppa seg under ein konsert på nyårsaftan 1973 på Queen's University Belfast, der han gjekk av scena halvvegs i konserten og måtte overtalast til å fullføra settet. Dagen etter forlét han gruppa, og vart omgåande erstatta av eks-Skid Row-gitaristen Gary Moore for å fullføra turneen. Moore vart verande til april 1974. Bandet spelte inn tre songar med han i løpet av den tida, inkludert versjonen av «Still in Love with You» som kom ut på det fjerde albumet Nightlife. Han forlét gruppa etter å ha vore uroa for helsa si og slitt med å konkurrera med Lynott om kontrollen, og danna Colosseum II saman med Jon Hiseman.
Då Moore slutta bestemde Lynott seg for å utvida besetninga med to gitaristar, og rekrutterte to nye medlemmer for å fullføra ein turné i Tyskland i mai 1974. Desse var eks-Atomic Rooster og Hard Stuff-gitaristen John Cann, og Berlin-fødde Andy Gee, som hadde spelt med Peter Bardens og Ellis. Denne besetninga viste seg å vera mellombels, då Lynott og Cann ikkje kom overeins personleg, og Gee hadde kontrakt med eit anna plateselskap. Turneen vart avslutta tidleg då ein desillusjonert Downey forlét bandet, og måtte tryglast om å revurdera, på eit tidspunkt då Thin Lizzy-kontrakten med Decca nærma seg slutten.
Det vart halde prøvespel for nye medlemmer, og Lynott og Downey bestemde seg til slutt for den 18 år gamle gitaristen Brian Robertson, og kaliforniske Scott Gorham. Den nye besetninga fann seg raskt til rette, droppa dei fleste av dei gamle låtane når dei spelte live, og sikra seg ein ny platekontrakt med Phonogram, men det resulterande albumet Nightlife var skuffande for bandet på grunn av den mjuke produksjonen og underutvikla stilen. Robertson skildra produksjonen til Ron Nevison som «ganske dårleg» og Gorham sa at plata var «latterleg tam». Til liks med dei tre tidlegare albuma mislykkast det i å nå albumlista og selde berre rundt 10 000 eksemplar.
«The Boys Are Back in Town» (1975-1977) mini|F.v: Scott Gorham, Brian Robertson, Brian Downey, Phil Lynott, promoteringsbilete, 1977.
Tidleg i 1975 turnerte Thin Lizzy for første gong i USA, som oppvarming for Bob Seger og Bachman-Turner Overdrive (BTO). Då BTO turnerte i Europa seinare på året for å støtta hitsinglen deira «You Ain't Seen Nothing Yet», var Thin Lizzy igjen med dei på det som var ein svært profilert turné. Dei spelte deretter inn albumet Fighting, som vart det første Thin Lizzy-albumet som nådde albumlista i Storbritannia, og nådde 60. plassen, sjølv om singlane framleis ikkje nådde hitlistene. Albumet opna med Seger sin «Rosalie», og viste det første verkelege beviset på tvillinggitarlyden som skulle leia bandet mot deira største suksessar, spesielt med dei doble harmonia i «Wild One» og soloane til begge gitaristane på «Suicide».