Cream

Cream var eit britisk rockeband i 1960-åra, ei såkalla supergruppe, som bestod av bassist/vokalist Jack Bruce, gitarist/vokalist Eric Clapton og trommeslagar Ginger Baker. Stilen deira er skildra som ei blanding av bluesrock, hardrock og psykedelisk rock, kombinert med psykedeliske tekstar, bluesgitaren til Eric Clapton, stemma og blues-bassen Jack Bruce og den jazzpåverka tromestilen til Ginger Baker. Det tredje albumet til bandet Wheels of Fire var det første dobbeltalbumet i verda som selde til platinaplate Cream vert rekna som den første kjende og suksessrike supergruppa.CNN.com Over to år seidel dei over 35 millionar album.

Musikken til Cream inkluderer songar basert på tradisjonell blues, som «Crossroads» og «Spoonful», og moderne blues som «Born Under a Bad Sign», samt meir eksentriske songar som «Strange Brew», «Tales of Brave Ulysses» og «Toad». Dei største hittane til Cream var «I Feel Free» (UK, #11), «Sunshine of Your Love» (US, #5), «White Room» (US, #6), «Crossroads» (US, #28), og «Badge» (UK, #18)."Badge" search results. http://www.everyhit.com. Henta 12. mars 2011.

Cream hadde stor innverknad på popmusikken i si tid, og i lag med Jimi Hendrix gjorde dei wah-wah-pedalen populær. Dei hadde tunge, men likevel teknisk dyktige musikalske tema som peika fram mot og påverka britiske band som Led Zeppelin, Deep Purple og The Jeff Beck Group seint i 1960-åra. Konsertane til bandet påverka progrockband som Rush, jamband som The Allman Brothers Band, Grateful Dead, Phish og heavy metal-band som Black Sabbath.

Cream vart rangert på 16. plass på lista til VH1 over dei 100 største hardrockartistane og Rolling Stone kåra dei til dei 66. største artisten gjennom tidene. I 2010 rangerte òg VH1 dei på 61. plass på lista deira over dei 100 største artistane gjennom tidene.

Starten I juli 1966 hadde karrieren til Eric Clapton med The Yardbirds og John Mayall's Bluesbreakers gjeve han rykte som ein av dei dyktigaste bluesgitaristane i Storbritannia. Virtuositeten og den rå krafta Clapton synte med gitaren inspirerte ein tilhengjar til å spraymåle orda «Clapton is God» på ein mur på Islington undergrunnsstasjon. Clapton følte seg derimot avgrensa i bandet til Mayall og ønskte å utvikle spelinga si vidare med eit nytt band.

I 1966 møtte Clapton Baker, som då leia Graham Bond Organization, som på eit tidspunkt hadde med Bruce på bassgitar, munnspel og piano. Baker følte seg òg undertrykka i GBO og hadde vorte lei dopmisbruket og den mentale ustabiliteten til Graham Bond. «Eg har alltid likt Ginger», forklarte Eric Clapton. «Ginger hadde kome for å sjå meg spele med the Bluesbreakers. Etter konserten køyrde han meg tilbake til London i Roveren sin. Eg var særs imponert over bilen og køyringa hans. Han fortalte meg at han ønskte å starte eit band, og eg hadde tenkt på det òg.» Begge var imponert av kvarandre, og Baker spurte Eric Clapton om han ville bli med i det nye bandet hans, som ikkje hadde fått namn enno. Clapton ønskte dette, mot at Baker tok inn Bruce som bassist i gruppa; i følgje Clapton var Baker så overraska over forslaget at han nesten kræsja bilen.

Clapton hadde møtt Bruce då bassisten/vokalisten ei kort stund spelte med the Bluesbreakers i mars 1966. Dei to hadde òg arbeidd i lag som del av det kortvarige bandet Powerhouse (der òg Steve Winwood og Paul Jones spelte). Han var imponert over stemma og teknikken til Bruce, og ønskte å arbeide meir med han.

Det Clapton ikkje visste var at då Bruce var i bandet til Bond, så hadde han og Baker krangla heile tida. Begge var glimrande jazzmusikarar og respekterte dugleiken til kvarandre, men GBO var for lite for egoa deira. Det flyktige forholdet omfatta kranglar på scenen og sabotasje av kvar sine instrument. Etter at Baker sparka Bruce frå bandet, heldt Bruce fram å møte opp på konsertar, og til slutt vart Bruce driven bort frå bandet etter at Baker hadde trua han med kniv.

Likevel klarte Baker og Bruce å sette skilnadane sine til side for trioen til Baker, som han førestilte seg som eit samarbeidsprosjekt, der kvar av medlemmane medverka med musikk og tekst. Bandet vart kalla «Cream», sidan både Clapton, Bruce og Baker vart rekna som kremen av musikarane blant jazz- og bluesmusikarane i det britiske musikkmiljøet. Før dei slo seg til med «Cream», vurdert bandet å kalle seg «Sweet 'n' Sour Rock 'n' Roll». Av trioen var det Clapton som hadde størst rykte i England. Han var derimot nesten heilt ukjend i USA, då han hadde gått frå The Yardbirds før «For Your Love» vart ein hitt der.

Cream gjorde ein uoffisiell debut på Twisted Wheel den 29. juli 1966. Den offisielle debuten kom to kveldar seinare på Sixth Annual Windsor Jazz & Blues Festival. Som eit nytt band med få originale songar å vise til, spelte Cream energiske bluessongar som begeistra publikum, som gav dei ei varm mottaking. I oktober fekk bandet òg sjansen til å jamme med Jimi Hendrix, som nyleg hadde kome til London. Hendrix var tilhengjar av musikken til Clapton og ønskte ein sjanse til å spele med han på scenen. Hendrix vart introdusert for Cream gjennom Chas Chandler, bassisten i The Animals, som var manager for Hendrix.

Det var heilt i starten av bandet at dei valde Bruce som solovokalist. Sjølv om Clapton var noko sjenert for å synge, song han stundom harmonivokal med Bruce og stundom solovokal på nokre songar, som «Four Until Late»,Cream (1966). Fresh Cream «Strange Brew»,Cream (1967). Disraeli Gears «Crossroads»,Cream (1968). Wheels of Fire og «Badge».Cream (1969). Goodbye (1969)

Fresh Cream Debutalbumet til Cream, Fresh Cream, vart spelt inn og gjeve ut i 1966. Det nådde sjetteplass i Storbritannia og 39. plass i USA. Det bestod hovudsakleg av andre sine bluessongar, mellom andre «Four Until Late», «Rollin' and Tumblin'» (ein gammal bluessong spelt inn av Hambone Willie Newbern i 1926, som vart ein bluesstandar på grunn av versjonar av Muddy Waters og Elmore James tidleg i 1950-åra), «Spoonful» (av Willie Dixon og spelt inn av Howlin' Wolf), «I'm So Glad» (av Skip James) og «Cat's Squirrel». Resten av albumet inneheld songar skriven (eller skriven i lag med) Jack Bruce, mellom andre «I Feel Free» (som vart ein hitsingel i Storbritannia, men berre inkludert på den amerikanske utgåva av albumet), og to songar av Ginger Baker (ein av dei, «Toad», hadde ein av dei første trommesoloane i rockehistoria). Ginger Baker samarbeidde òg med den dåverande kona til Jack Bruce, Janet Godfrey på «Sweet Wine». Godfrey skreiv teksten til den første av dei originale bluessongane deira, «Sleepy Time Time».

Disraeli Gears Cream vitja først USA i mars 1967 og spelte ni konsertar i RKO Theater i New York. Dei vendte attende og spelte inn Disraeli Gears i New York mellom 11. og 15. mai 1967.GP Flashback : Cream, June 1967 - Guitar Player Article - June 1967 Det andre albumet til Cream kom ut i november 1967 og nådde Topp 5 på listene på begge sider av Atlanteren. Produsert av Felix Pappalardi (som seinare grunnla den Cream-påverka kvartetten Mountain) og lydteknikar Tom Dowd, vart det spelt inn i Atlantic Studios i New York. Disraeli Gears vert ofte rekna som høgdepunktet i karrieren deira, der dei blanda britisk psykedelisk rock med amerikansk blues. Det var òg det første Cream-albumet som hovudsakleg bestod av originale songar, og berre tre av elleve spor var skriven av andre enn bandmedlemmane. Disraeli Gears inneheld hittane «Strange Brew», «Tales of Brave Ulysses» og «Sunshine of Your Love».

Sjølv om albumet vert rekna som eit av høgdepunkta til Cream, har det aldri representert konsertane deira noko særleg bra. Sjølv om dei ofte spelte «Tales of Brave Ulysses» og «Sunshine of Your Love», slutta dei å spele mange av songane frå Disraeli Gears halvvegs ut i 1967, og spelte heller lengre jammar i staden for korte popsongar. «We're Going Wrong» var den einaste av dei andre songane på albumet som stundom vart spelt på konsertane deira. På gjenforeiningskonserten deira i 2005 i London, spelte dei berre tre songar frå Disraeli Gears: «Outside Woman Blues», «We're Going Wrong» og «Sunshine of Your Love».

I august 1967 spelte Cream den første turneen sin i Amerika som hovudattraksjon, der dei spelte i Fillmore West i San Francisco for første gong. Konsertane vart ein stor suksess og særs viktige for utvikla av både bandet sjølv og det blømande hippiemiljøet kring dei. Med eit publikum som lytta, var det på denne tida at Cream starta å dra ut songane på konsertane, og nytta meir jamming i repertoaret sitt. Somme songar kunne vare 20 minuttar. Lange jammar på songar som «Spoonful», «N.S.U.» og «Sweet Wine» vart konsertfavorittar, medan songar som «Sunshine of Your Love», «Crossroads» og «Tales of Brave Ulysses» vart verande forholdsvis korte.

Wheels of Fire I 1968 kom det tredje albumet til Cream, Wheels of Fire, som toppa den amerikanske albumlista. Med Wheels of Fire flytta Cream seg noko bort frå blues mot ein meir delvis progressiv rock-stil med rare tempoangivelser og forskjellige orkesterinstrument. Bandet spelte likevel inn Howlin' Wolf sin «Sitting on Top of the World» og Albert King sin «Born Under A Bad Sign». I følgje eit BBC-intervju med Clapton, bad plateselskapet, som òg hadde Albert King i stallen, bandet om å spele «Born Under a Bad Sign», som vart eit populært spor på plata. Opningssongen «White Room», vart ein stor radiohit. Ein annan song, «Politician», vart skriven av bandet medan dei venta på å spele live på BBC. Den andre plata på albumet inneheld tre konsertopptak frå Winterland Ballroom og ein frå the Fillmore. Den andre soloen til Eric Clapton frå «Crossroads» har ofte nådde Topp 20 i diverse kåringar over dei største gitarsoloane gjennom tidene.. Ginger Baker sin «Toad» vert ofte rekna som ein av dei største trommesoloane i rockehistoria. mini|Eric Clapton under ein konsert i 1974 Etter at Wheels of Fire var ferdig midtvegs i 1968, hadde bandmedlemmane fått nok og ønskte å gå kvar sin veg. Som Baker sa i eit intervju i 2006 med Music Mart, «det kom til eit punkt der Eric sa til meg: 'Eg har fått nok av dette', og eg sa at det hadde eg òg. Eg klarte ikkje meir. Det siste året med Cream var berre smerte. Det øydela høyrsla mi permanent, og eg har framleis i dag eit høyrselsproblem på grunn av det høge volumet det siste året med Cream. Men det starta ikkje slik som det. 1966 var eit flott år. Det var verkeleg fantastisk musikalsk, og det rant til slutt berre ut i dumskap.» Det dårlege forholdet mellom Bruce og Baker vart verre av den stadige turneringa, og Clapton vart tvungen til å mekle mellom dei.

Clapton hadde òg byrja å spele med det tidlegare backingbandet til Bob Dylan, kjend som The Band, og debutalbumet deira Music from Big Pink, som vart eit friskt pust innimellom all røykelse og psykedelia som hadde prega Cream. I tillegg hadde han lese ein skarp kritikk av Cream i Rolling Stone, eit musikkmagasinet han beundra stort, der kritikaren Jon Landau kalla han for «ein meister innan blues-klisjear». Det var etter denne artikkelen at Clapton ønskte å slutte Cream og gå i ei anna musikalsk retning.

Byrjinga på avskjedsturneen deira den 4. oktober 1968 i Oakland, bestod nesten berre av songar frå Wheels of Fire.

Goodbye Cream vart til slutt overtydd om å lage eit siste album. På dette albumet, passande kalla Goodbye, vart spelt inn seint i 1968 og gjeven ut tidleg i 1969, etter at bandet var oppløyst. Det inneheld seks songar: tre konsertopptak frå ein konsert i The Forum i Los Angeles i California, den 19. oktober, og tre nye studioinnspelingar (den mest kjende, «Badge», var skriven av Clapton og George Harrison, som òg spelte rytmegitar som «L'Angelo Misterioso»). «I'm So Glad», som først kom ut som ei studioinnspeling på Fresh Cream, kom ut som eit konsertopptak på Goodbye. Det var den einaste songen som finst på både det første og det siste albumet deira. mini|venstre|Jack Bruce under ein konsert i 1972